نمیدونم

                                     چی بگم از کجا بگم

                                                                                                 چه جوری بگم

                                                                                                                                          حرف دلم و به کی بگم
ولی قلم و دست عقلم نمیدم

                                                                                      چون حوصله فکر کردن و جمله بندی ندارم  
                                                       میذارم قلم تو دست احساسم بچرخه

تا حالا دیدید. یکی انقدر سفر بهش خوش میگذره

                                                                                                                         که روز آخر سفر غمگین و ناراحت میشه
ولی یکی مثل من اصلا از سفر خوشش نمیاد
دوست داره زود تر تموم شه آخه تا حالا از خودش تو این سفرندیده
پاکی . صداقت.  عشق . محبت.............       

تا حالا دیدید وقتی یه بچه به دنیا میاد گریه میکنه
                                                                                                    چون خودش و اینجا غریب میبینه 
                                                                                                                                                               چون خودش و مسافر میبینه
                                                                          چون خودش و رهگذر شبهای دلتنگی میبینه
اره حق با هاش  آخه وقتی متعلق به اینجا نیست
                                                                                                                        و متعلق به سرزمین پاکی 
                                                                                             نه سرزمینی که محبتشون زیر خاک  ،غرورشون دفنه

من همیشه توی این دفترچه که این آخرین خاطرشه دو تا اسم داشتم
یکی رهگذر و ون یکی مسافر زمان
                                                      چون هنوز خودم و ا ون بچه تازه متولد شده میبینم

                                                                                                                                                 که دور  و  ورش به جای نور

              غبار غم و ترس از تنهایی

این هم آخرین روز وبلاگ منه
                                                                             ولی اگه آخرین روز خودم باشه.

                                                                                     ا  ون موقع به جای متن باید وصیت نامه بنویسم
                                                                                                                 اخه واسه کی من که اینجا یه کودک تازه متولد شدم من که این جا غریبم

                                                              من که مسافرم
                                                                                     من که یه رهگذرم که هیچ وقت خودش و نشناخته
                                                                                                                            چه برسه که بقیه ون و بشناسن

                                            ولی نه حیف که سنگ قبر من سفید باشه
واین  با اشک رو سنگ قبرم مینویسم

نمیدانم پس از مرگم که آید بر مزار من که بنشیند به سوگ من
سیه چشمی سیه بر تن کند یا نه
ولی سوگند

                تو را سوگند

                                                                                                                                   به جان دلبرت سوگند
                                                                                                                                                         مرا هم یاد کنی آن شب
                                                                                                             که من در زیر خاک سرد
                                                                                                                                                                                                           تنهای تنهایم