همه ما انسانها نیازمند این باوریم که مورد عشق و محبت،و دوست داشتنی باشیم.زندگی را با پشتگرمی و اطمینان خاطر از دو چیز شروع می کنیم:

غوطه ور گشتن در عشق مادر،ومحصور شدن در معصومیت و پاکدامنی خود.وجود عشق همواره بی چون و چرا بود تا اینکه با گذشت زمان اطمینان خاطر ما در پرده ابهام فرو رفت.به راستی امروز هنگامی که در خود می نگرید هنوز می توانید دو جمله ای راابراز کنید که هر کودکی اگر می توانست به زبان می آورد:

من کاملا مورد عشق و محبت هستم.

من کاملا دوست داشتنی هستم.

افراد اندکی چنین هستند،زیرا با صادقانه در خود نگریستن،معایب و نقایصی در خود مشاهده می کنید که شما را در این احساس که کاملا دوست داشتنی هستید دچار تردید می سازد.از بسیاری لحاظ چنین به نظر می رسد که حق با شماست زیرا امروزه همگی بر این تصوریم که گویا عشق کامل به دنیای ما تعلق ندارد.چنانچه عمیق تر بنگرید،همه آنچه را که معایب و ناقط ضعف خود می نامید در واقع آثار سوء صدمات و جراحاتی است که در طی زندگی در خود انباشته ساخته اید.وقتی در آینه می نگرید تصور می کنید واقعا به خود خیره شده اید،اما آینه حقیقی را که در ورای جراحات و صدمات وارده بر زندگی همچنان پابرجاست آشکار نمی کند.

تو اینگونه خلق شده ای که در سراسر زندگی ات کاملا دوست داشتنی باشی و مورد عشق و محبت قرار گیری.